غلامان ما بر دروازه درنگ كردند تا ما رسيديم پدرم با آنان سخن‏گفت و به نرمى با آنان گفتگو كرد و فرمود: از خدا بترسيد و درشتى‏مكنيد. ما نه آنيم كه به شما خبر رسيده و نه آن گونه كه مى‏گوييد. به‏سخنان ما گوش فرا داريد. پدرم به آنان فرمود: گيريم كه همانگونه كه‏شما مى‏گوئيد هستيم‏در را به‏رويمان بگشايد وهمچنان كه با يهود ونصارى‏و مجوس خريد و فروش مى‏كنيد با ما نيز خريد و فروش كنيد، امّا آنان‏پاسخ دادند: شما از يهود و نصارى ومجوس بدتريد، زيرا اينان جزيه‏مى‏دهند، امّا شما اين را هم نمى‏پردازيد. پدرم به آنان گفت: در به روى‏ما بگشاييد و ما را فرود آوريد و همچنان كه از آنان جزيه مى‏گيريد از مانيز جزيه بستانيد. گفتند: در نمى‏گشاييم و شما را هيچ پاس نداريم تاآنكه گرسنه و تشنه بر پشت ستورانتان بميريد يا ستورانتان در زير شمابميرند. پدرم اندرزشان داد، امّا آنان در مقابل بر مخالفت و گردنكشى‏خويش افزودند. در اين هنگام پدرم از مركوبش فرود آمد و به من فرمود:جعفر از اينجا تكان نخور. سپس بر فراز كوهى مشرف بر شهر مدين بالارفت مردم مدين آن‏حضرت را مى‏ديدند كه چه مى‏كند چون برفراز كوه رسيد، صورت و بدن خويش را به سمت شهر گردانيد و سپس‏انگشتانش را در گوشهايش گذاشت و با بانگى بلند فرياد زد: )وَإِلَى‏ مَدْيَنَ‏أَخَاهُمْ شُعَيْباً (؛ "وبه سوى مدين برادرشان شعيب را فرستاديم..." تا)بَقِيَّةُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِن كُنتُم مُؤْمِنِينَ (71))  "بقيّت خداوند شما را بهتر است‏اگر مؤمن باشيد" را خواند. سپس فرمود: به خدا سوگند ما بقيت اللَّه درزمين هستيم. پس خداوند بادى بسيار سياه را وزيدن فرمود. باد وزيدوصداى پدرم را با خود برداشت و آن را به گوش مردان و كودكان و زنان‏رساند. هيچ زن و مرد و كودكى نبود مگر آنكه بر بامها رفتند و پدرم برآنها اشراف داشت. يكى از كسانى كه بر فراز بام رفته بود، پير مردى‏سالخورده از مردم مدين بود. او به پدرم كه بروى كوه ايستاده بود،نگريست و سپس با بانگى بلند فرياد زد: اى مردم مدين از خدا بترسيد.اين مرد همان جايى ايستاده كه پيش از اين شعيب‏عليه السلام به هنگام دعوت‏قوم خود ايستاده بود. پس اگر شما در به روى اين مرد نگشاييد و فرودنياريدش، از سوى خدا عذابى بر شما نازل خواهد شد.

همانا من بر شما بيمناكم و هيچ عذرى از هشدار داده شده پذيرفته‏نيست.. مردم ترسيدند و در را گشودند و ما را فرود آوردند. تمام‏ماجرايى را كه روى داده بود براى هشام نوشتند و ما در روز دوّم از آنجارخت سفر بر بستيم. هشام نيز در پاسخ به عامل مدين نوشت كه آن پيرمرد را بگيرند و بكشند. )رحمت و صلوات خداوند بر او باد(. و نيز به‏عامل خود در مدينه دستور داد كه در آب يا خوراك پدرم زهر بريزد، امّاهشام در گذشت بى آنكه فرصت يابد كه به پدرم گزندى رساند.(72)

^   شهادت امام باقرعليه السلام‏

امام محمّد باقرعليه السلام پس از 18 سال، رهبرى و ارشاد خلق، در حالى‏كه از عمر مباركش 57 بهار گذشته بود با قلبى آكنده از رضايت وخشنودى‏دعوت حق را لبيك گفت و چشم از جهان فرو بست.

در نخستين روز از ماه رجب سال 114 هجرى، خاندانش گرد بستر اوجمع آمده بودند. زهرى كه از طريق زينى كه بر آن مى‏نشست در بدن وى‏نفوذ كرده بود، هر لحظه بيشتر و بيشتر تأثير خود را آشكار مى‏ساخت دراين حال آن‏حضرت، به فرزند و وصى برومندش امام صادق‏عليه السلام نگريست‏و بدو فرمود: "شنيدم على بن الحسين مرا از پس ديوار صدا مى‏زندومى‏گويد: محمّد! بيا، بشتاب و گفت: فرزندم! اين شبى است كه بدان‏وعده داده شده، ظرفى كه در آن وضو مى‏گرفت نزديكش بود، پس فرمود:بريزش بريزش. برخى گمان بردند كه او از خمس مى‏گويد.

پس فرمود: فرزندم بريزش. چون آن را ريختيم نا گهان ديديم كه درآن موشى است".

امام باقر به فرزندش امام جعفر بن محمّد وصيّت كرد كه او را در سه‏جامه كفن كند. يكى جامه نوى كه در روزهاى جمعه با آن نمازمى‏خواند، و دوّم جامه‏اى ديگر و سوّم يك پيراهن. او همچنين وصيّت‏كرد كه قبر را براى او بشكافند و افزود: اگر به شما گفته شود كه براى‏رسول خدا لحد گذاشتند، بدانيد كه راست مى‏گويند.

آن‏حضرت وصيّت كرد كه قبرش را به اندازه چهار انگشت بالاتر ازسطح زمين آورند و بر آن آب بپاشيد و از اموالش به قدرى وقف كنند كه‏زنان نوحه‏گر بيست سال در منى نوحه گرى كنند.

چون آن‏حضرت درگذشت، مدينه منوره يكپارچه غرق در شيون‏وماتم شد. از امام صادق‏عليه السلام روايت شده است كه فرمود:

"مردى چندين مايل از مدينه دور بود. او در خواب ديد كه به او گفته‏مى‏شود. برو و بر ابو جعفر ]امام باقر[ نماز بگزار كه فرشتگان غسلش‏داده‏اند. آن مرد به مدينه آمد و ديد كه ابو جعفر از دنيا رفته است".