است و هيچ گاه نزد تمام‏مردم دنيا از بين نمى‏رود. دانشمند مسيحى از شنيدن اين پاسخ به شدّت‏مضطرب شد و گفت: آيا نگفتى كه از علماى آنان نيستى؟ پدرم گفت:گفتم: از جاهلان آنان نيستم.

دانشمند مسيحى گفت: آيا از تو مسأله ديگرى بپرسم؟ پدرم فرمود:بپرس، گفت: به من بگو كدام وقت است كه نه آن را جزو اوقات شب‏محسوب مى‏كنند و نه جزو اوقات روز؟ پدرم به او پاسخ داد: اين همان‏ساعت ميان طلوع فجر تا طلوع آفتاب است كه دردمند در آن آرام مى‏يابدو شب زنده دار در آن مى‏خوابد و بى هوش در آن بهبود مى‏يابد. خداونداين ساعت را در دنيا براى راغبان، رغبت و در آخرت براى كسانى كه‏براى آخرت فعاليت مى‏كردند دليل روشن، و براى متكبران جاحد كه‏آخرت را ترك كرده‏اند حجتى بالغ قرار داده است.

امام صادق‏عليه السلام فرمود: دانشمند نصرانى از شنيدن اين پاسخ فريادى‏كشيد وآنگاه گفت: تنها يك پرسش باقى مانده است: به خدا از تو سؤالى‏مى‏كنم كه هرگز نتوانى براى آن پاسخى بيابى. پدرم به او گفت: بپرس كه‏سوگندت را خواهى شكست. مرد پرسيد: به من بگو از دو نوزادى كه هردو يك روز به دنيا آمده ودر يك روز هم از دنيا رفته‏اند، امّا يكى ازآنها پنجاه سال و ديگرى صد و پنجاه سال در دنيا زندگى كرد؟

پدرم گفت: آن دو عزير و عزيره بودند كه در يك روز به دنيا آمدندوچون به سن مردان، بيست و پنج سالگى، رسيدند، عزير در حالى كه بردراز گوشش سوار بود به قريه‏اى در انطاكيه، كه ويران شده بود، گذشت‏وگفت: خداوند مردم اين قريه را پس از مرگ چگونه زنده خواهدساخت؟! پيش از اين خداوند عزير را به پيامبرى برگزيده و هدايتش‏كرده بود، امّا همين كه وى اين سخن را گفت، خداوند بر او خشم گرفت‏ويك صد سال وى را ميراند كه چرا اين سخن را گفته است. سپس او راعينا با همان دراز گوش و خوراكى كه همراه داشت زنده كرد. عزير به‏خانه‏اش بازگشت. عزيره برادرش او را نشناخت عزير از وى تقاضا كردكه به عنوان ميهمان پذيرايش شود و عزيره نيز پذيرفت. فرزندان عزيره‏ونيز فرزندان فرزندش كه همگى پير شده بودند، به نزد او آمدند عزيربيست و پنج سال داشت. وى پيوسته از برادر و فرزندانش كه اكنون پيرشده بودند خاطره نقل مى‏كرد و آنان آنچه را كه او مى‏گفت، به خاطرمى‏آوردند ومى‏گفتند: چگونه از چيزهايى كه مربوط به سالها و ماههاى‏بسيار گذشته است، خبر دارى؟!

عزيره، كه آن هنگام پير مردى 125 ساله بود، گفت: نديدم جوان‏بيست وپنج سال‏اى به آنچه ميان من و برادرم "عزير" در ايام جوانيمان‏گذشته، بيشتر از تو مطلع باشد! آيا تو از آسمان آمده‏اى؟ يا از اهل‏زمينى؟ عزير پاسخ داد: اى عزيره، من همان عزير هستم كه پس از آنكه‏خدايم مرا برگزيد و هدايتم كرد، به واسطه سخنى كه گفتم مرا يك صدسال ميراند و سپس دو باره زنده‏ام كرد تا يقينم بدين نكته افزايش يابد كه‏خداوند بر هر چيز تواناست و اين همان دراز گوش و اين همان آب‏وخوراكى است كه هنگام ترك كردن شما از اينجا با خود داشتم. خداونددو باره آنها را همان گونه كه بوده‏اند، اعاده فرموده است. در اين هنگام‏آنان به گفتار عزير يقين آوردند و او در ميانشان بيست و پنج سال‏زيست. سپس خداوند جان او و برادرش را در يك روز ستاند.

در اين هنگام دانشمند مسيحى از جاى خويش بر پا خاست و ديگرمسيحيان نيز بر خاستند، دانشمند آنان خطاب به ايشان گفت: داناتر ازمرا پيش من‏آورديد و او را در كنار خود نشانديد تا پرده حرمت مرا بدردو رسوايم سازد ومسلمانان دانند كه كسى در ميان آنان هست كه بر علوم‏ما احاطه دارد وچيزهايى مى‏داند كه ما نمى‏دانيم. نه به خدا سوگند ديگريك كلمه هم با شما سخنى نمى‏گويم، و اگر تا سال ديگر زنده بودم نزدشما نخواهم آمد.

همه پراكنده شدند تنها من و پدرم در همان جا نشسته بوديم. خبر اين‏ماجرا به گوش هشام رسيد. همين كه مردم رفتند پدرم برخاست و به‏سوى منزلى كه در آن مسكن گزيده بوديم، رفت. پيك هشام در آنجابه‏ديدار ما آمده وجايزه‏اى از سوى هشام براى ما آورده به ما دستور دادكه از هم اينك به سوى مدينه رهسپار شويم و لحظه‏اى درنگ نكنيم،زيرا مردم در باره مباحثه‏اى كه ميان پدرم و آن دانشمند مسيحى رخ داده‏بود به گفتگو نشسته بودند )و هشام از اين مى‏ترسيد(.

ما بر مركوبهاى خود سوار شديم و رو به مدينه آورديم. پيش از ماپيكى از طرف هشام به عامل مدّين، ديارى كه در سر راه ما به مدينه قرارداشت، گسيل شده و به وى پيغام داده بود كه اين دو جادوگر پسران‏ابوتراب، محمّد بن على و جعفر بن محمّد، كه در آنچه از اسلام اظهارمى‏كنند دروغگويند بر من وارد شدند.. و زمانى كه آنان را روانه مدينه‏كردم، نزد كشيشان وراهبان مسيحى رفته و به دين آنان گرويدند و ازاسلام خارج شدند و به آنان بدينوسيله تقرب جستند. من به خاطر پيوندخويشى اى كه با آنها دارم خوش نداشتم ايشان را به عقوبت رسانم. از اين‏رو هر گاه نامه مرا خواندى در ميان مردم بانگ سرده. ذمه خود را ازكسانى كه با اين دو خريد و فروش يا مصافحه كنند يا بر آنان درود فرستندبرداشتم، زيرا اينان مرتد شده‏اند و أميرالمؤمنين بر آن است كه اين دوومركوبها و غلامهايشان و كليه همراهانشان را به بدترين شكل بكشد!

امام صادق‏عليه السلام فرمود: پيك به ديار مدّين آمد. همين كه ما به اين‏شهر رسيديم پدرم يكى از غلامانش را پيش فرستاد تا براى ما منزلى تهيه‏كند و براى مركوبهايمان علف و براى خودمان خوراك فراهم سازد. چون‏غلام ما به دروازه شهر نزديك شد، در را به رويمان بستند و نا سزايمان‏گفتند و از على بن ابى طالب‏عليه السلام به بدى ياد كردند و اظهار داشتند: شمانمى‏توانيد در شهر ما فرود آييد و در اينجا خريد و فروشى با شما نيست.اى كفار، اى مشركان، اى مرتدان، اى دروغگويان، اى بدترين همه خلق!!