فرمود: خداوند عز و جل در كتابش مى‏فرمايد:

)لاَ خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِن نَجْوَاهُمْ...(49)).

"هيچ خيرى در بسيارى از نجواهاى آنان نيست."

و مى‏فرمايد:

)وَلاَ تُؤْتُوا السُّفَهَاءَ أَمْوَالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِيَاماً(50)).

"و اموالى كه خداوند شما را به‏نگاهبانى آن گماشته به‏دست سفيهان مدهيد."

و نيز مى‏فرمايد:

)لَا تَسْأَلُوا عَنْ أَشْيَاءَ إِن تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ(51)).

"از چيزهايى مپرسيد كه چون براى شما آشكار شود، بدتان مى‏آيدوغمناك مى‏شويد."

چون از احوالش جويا مى‏شدند، فرصت را غنيمت مى‏شمرد و پاسخى‏مى‏داد كه هم تذكرى بود براى خودش و هم پند و تذكرى براى پرسش‏كننده، در اين باره روايت شده است كه به محمّد بن على عليه السلام‏عرض شد:چگونه صبح كردى؟ فرمود:

صبح كرديم در حالى كه در نعمت غوطه وريم و به گناهان گرفتار.خداوند با ارزانى داشتن نعمتها بر ما، به ما دوستى مى‏ورزد و ما باارتكاب معاصى به او خشم مى‏گيريم در حالى كه ما بدو نيازمنديم و او ازما بى‏نياز است.(52)

آن‏حضرت‏عليه السلام كاملاً به فرمان خداوند تسليم بود. يكى از اصحابش‏روايت مى‏كند كه عدّه‏اى نزد ابو جعفر آمدند و ديدند كه پسر آن‏حضرت‏بيمار و خود وى نيز ناراحت و اندوهگين است و آرام و قرار ندارد. ديداركنندگان گفتند: به خدا قسم اگر به وى مصيبتى رسد، مى‏ترسيم از اوچيزى ببنيم كه خوش نداريم. پس ديرى نپاييد كه صداى شيون و زارى برآن پسر بلند شد. در اين لحظه امام باقر با رويى گشاده و حالتى متفاوت باآنچه پيش از اين داشت، بر ديدار كنندگانش وارد شد.

آنان عرض كردند: فدايت شويم، ما از حالتى كه شما پيش از اين‏داشتيد، مى‏ترسيديم )با مرگ اين كودك( حادثه‏اى پيش آيد كه موجب‏اندوه و ناراحتّى ما شود! حضرت به آنان پاسخ داد: ما مايليم كسانى كه به‏آنان علاقه داريم، سالم بمانند و بهبود يابند. اما هنگامى كه فرمان خداجارى مى‏شود به آنچه كه او دوست مى‏دارد گردن مى‏نهيم.(53)

آن‏حضرت از انجام هيچ كردار صالحى فرو گذار نمى‏كرد. در اين باره‏روايت جالبى از زبان يكى از اصحاب آن‏حضرت نقل شده است.

راوى مى‏گويد: ابوجعفرعليه السلام در تشييع جنازه يكى از مردان قريش‏حاضر شد. من نيز با آن‏حضرت بودم. مردى بنام عطاء در ميان تشييع‏كنندگان بود. ناگاه زنى فرياد سرداد. عطاء گفت: اى زن اگر ساكت نشوى‏ما باز مى‏گرديم، امّا زن خاموش نشد و در نتيجه عطاء بازگشت.  راوى‏مى‏گويد: به ابو جعفر گفتم: عطاء بازگشت امام پرسيد: چرا؟ گفتم:

اين زن فرياد سر داد و عطاء به او گفت: يا خاموش شو يا ما بازمى‏گرديم وچون اين زن دست از فرياد بر نداشت عطاء هم بازگشت.

امام‏عليه السلام فرمود: به راه خود ادامه دهيم . اگر ما باطلى را با حق ببينيم‏و حق را به باطل واگذاريم حق مسلمان را ادا نكرده‏ايم. چون بر جنازه‏نماز گزارده شد، صاحب عزا به ابوجعفر عرض كرد: باز گرد كه تو پاداش‏خود را گرفتى خداوند تو را بيامرزد. تو نمى‏توانى راه بروى، امّاآن‏حضرت از بازگشت امتناع ورزيد. به آن‏حضرت عرض كردم: صاحب‏عزا به تو اجازه بازگشت داد و من حاجتى دارم كه مى‏خواهم آن را از شمادر خواست كنم:

آن‏حضرت پاسخ داد: من با جنازه مى‏روم. ما به اجازه او نرفتيم و به‏اجازه او هم باز نمى‏گرديم بلكه اين فضل وپاداشى است كه ما آن را طلب‏كرده بوديم. انسان تا آن اندازه كه به دنبال جنازه مى‏رود، پاداش آن رادريافت مى‏كند.(54)

معاشرت آن‏حضرت با ديگران در نهايت ادب و بزرگوارى بود. به‏عنوان مثال ابو عبيده از ادب امام باقرعليه السلام به هنگام سفر روايتى نقل كرده‏و گفته است: من رفيق راه ابو جعفر بودم. ابتدا من سوار مى‏شدم و سپس‏آن‏حضرت. پس چون هر دو بر پشت مَركب سوار مى‏شديم، سلام مى‏كردو احوال مى‏پرسيد مانند كسى كه انگار تا اين لحظه دوستش را نديده بودوبا من مصافحه مى‏كرد وبه هنگام پايين آمدن، پيش از من فرود مى‏آمدو چون هر دو قرار مى‏يافتيم، سلام مى‏داد و احوالپرسى مى‏كرد چنان كه‏گويى تازه دوستش را ديده است. پس به او عرض كردم: اى فرزند رسول‏خدا كارى مى‏كنى كه پيشينيان ما چنين نكرده‏اند و اگر حتّى يك بار هم‏اين كار را بكنند، بسيار است.

امام فرمود: "آيا نمى‏دانى در مصافحه چه چيزى )نهفته( است؟ دومؤمن كه با يكديگر برخورد مى‏كنند و يكى از آنها با ديگرى مصافحه‏مى‏كند گناهان آن دو فرو مى‏ريزد چونان كه برگ از درخت مى‏ريزدوخداوند تا زمانى كه آن دو از هم جدا شوند به آن دو مى‏نگرد.(55)"